W 1888 roku powstałą w Anglii liga, ale Newton Heath w niej nie wystartował i dołączył dopiero w 1892 roku.

Newton Heath było nękana przez problemy finansowe i na początku XX wiek klubowi groziło bankructwo. Wtedy to pojawił się John Henry Davies, to on uratował klub. Davies jako właściciel miejscowego browaru, zainwestował pieniądze w lokalną drużynę. Na dzień dobry zmienił nazwę z Newton Heath na teraźniejszą Manchester United. Proponowane były także inne nazwy, takie jak Manchester Central i Manchester Celtic. Manchester United jako datę założenia podaje 26 września 1902 roku.

Wydarzeniem mającym spory wpływ na los Manchesteru miał Ernest Mangnalla, został on sekretarzem drużyny, ale nie tylko takie pełnił stanowisko, posiadał rozległą wiedzę na tyle dużą, że został pierwszym trenerem. W sezonie 1905/1906 w rozgrywkach Second Division, Manchester zajął 2 miejsce i awansował do najwyższej klasy rozgrywkowej. Już w roku 1908 Manchesteru United po raz pierwszy zdobył tytuł mistrza kraju. Manchester United wyprzedził w końcowej tabeli Aston Villa, miał aż 9 punktów przewagi. W kolejnym sezonie święcili zdobycie pucharu Anglii oraz zwycięstwo w meczu o Tarczę Dobroczynności. W tym samym roku Manchester przenosi się na nowy stadion Old Trafford.

Pierwszy sezon na nowym stadionie okraszony jest kolejnym zdobyciem tytułu mistrza Anglii przez zawodników Manchesteru, tym razem jednak okoliczności bardziej dramatyczne i walka zażarta, na finiszu ma tylko jeden punk przewagi na Aston Villą.

Rozgrywki ligowe zostają wstrzymane w związku z wybuchem I wojny światowej. W sezonie 1921/1922 United spada do drugiej ligi. Po trzech latach powracają do najwyższej klasy rozgrywkowej
Po awansie zespól Manchesteru nie odnosi żadnych sukcesów i w roku 1936 ponownie spada do drugiej ligi. W roku 1938 piłkarze Man.Utd. znów awansują do pierwszej ligi, lecz utrzymują się tylko rok i ponownie spadają. Sezon 1939/1940 nie wystartował ze względu na II wojnę światową. W czasie wojny stadion Manchesteru United Old Trafford został dwukrotnie zbombardowany.

Rok 1958 to pamiętna i tragiczna data w historii ManU. 6 lutego samolot, którym powracali z Belgradu do Anglii rozbija się w Monachium, po tankowaniu paliwa. Giną wtedy dwadzieścia-dwie osoby, w tym 7 piłkarzy. Nikt wówczas nie sądzi, że Manchester może zbudować znów mocny zespół, wyzwanie podejmuje Matt Busby, już po roku od wypadku jego zespól kończy na 2 miejscu w lidze z „nową” drużyną. Kolejnym trenerem, który święci wielkie triumfy z ManU jest sir Alex Ferguson

Alex Ferguson

Alex Ferguson objął drużynę Manchesteru w roku 1968. Ferguson oddał drużynie 100% swojego czasu i zaangażowania. W roku 1991 roku MU pokonując w finale Barcelonę 2:1 zdobywa pierwszy tytuł na arenie międzynarodowej pod wodzą Aleja Fergusona, mecz z Barceloną był finałem Pucharu Zdobywców Pucharów. To był dopiero początek jego wspaniałej historii. W roku 1999 ManU sięga po potrójną koronę. Zdobywają mistrzostwo Anglii i puchar Anglii oraz zwyciężają w pamiętnym finale Ligi Mistrzów z Bayernem Monachium.

Kolejne lata to pasmo coraz większych sukcesów dla klubu z Manchesteru. Zespól prowadzony przez Fergusona całkowicie zdominował Premier League, w ciągu 9 sezonów aż sześć razy zdobywali mistrzostwo Anglii. Rozgrywki międzynarodowe wychodziły im już gorzej, co prawda nie zanotowali jakiś spektakularnych porażek, ale na kolejny tytuł fani Manchesteru czekali do roku2008.W roku 2008 odbył się dramatyczny finał pomiędzy dwoma Angielskimi zespołami zakończony dopiero serią rzutów karnych. W kilka miesięcy po finale rozegranym w Moskwie Manchester wygrywa również w rozgrywkach o Klubowe Mistrzostwo Świata. Rok 2009 to kolejne sukcesy, docierają po raz drugi z rzędu do finału Ligi Mistrzów tym razem jednak przegrywają i zdobywają 18 tytuł mistrza Anglii w swojej bogatej historii.

FC Barcelona powstała 29 listopada 1899 roku. Stanowisko pierwszego prezesa Football Club Barcelona pełnił Walter Wild, wybrano wówczas barwy i herb klubu. Herbem klubu stał się herb miasta. Pierwsza składka członkowska wynosiła 2 pesety. Już po dziesięciu dniach od założenia klubu rozegrano pierwsze oficjalne spotkanie. Przeciwnikiem był zespół składający się z Anglików, Anglicy wygrali 1-0. Jako ciekawostkę podam, że oba składy drużyn były dziesięcioosobowe. Po dzień dzisiejszy można przeczytać archiwalny „La Vanguardia” gazeta zawiera szeroki opis pierwszego spotkania. Pierwsze zwycięstwo Barcelony to wygrywana 3-1 z zespołem Catala FC 21 grudnia. Pierwsze derby Katalonii zostały rozegrane 23 grudnia 1900 roku. Przeciwnikiem Barcelony był studencki zespół Sociedad Espanola de Futbol, znany obecnie jako Espanol. 13 maja 1902 roku rozegrano pierwszy mecz poza obrębem Katalonii. Przeciwnikiem był klub Madrit FC tak,tak obecny galaktyczny Real Madryt. Drużyna ze stolicy zawitał do Katalonii w 1916 roku, przegrała wówczas 0-3, a jednym z występujących zawodników by Santiago Bernabeu.

W 1923 roku Barcelona ma spore problemy, władze ostro walczą z separystycznym ruchem wywodzącym się właśnie z Katalonii. W tym właśnie roku zostaje wprowadzony zakaz używania języka katalońskiego oraz wywieszania katalońskich flag. W roku 1924 oddano Barcelonie nowy stadion, ale już po rozegraniu pierwszego spotkania został zamknięty aż na 4 lata, powodem takiej decyzji był to, że kibice palili hiszpańskie flagi i gwizdali w czasie hymnu narodowego, od którego rozpoczynało się spotkania. W roku 1940 generał Franco zmusza do zmiany nazwy na Club de Futbol Barcelona. Dopiero w 1975 roku (po śmierci generała) klub wraca do starej nazwy i znów można wywieszać katalońskie flagi. W latach 50 XX wieku do Barcelony miał trafić Di Stefano, najlepszy wówczas piłkarz świata, gdy dowiedział się o tym rząd robił wszystko, aby ten transfer nie doszedł do skutku.

Zaczęto nowe negocjacje kontraktowe i próbę skłonienia Di Stefano do przejścia do Realu, uważanego wówczas za czysto hiszpański klub. Pod olbrzymią presją generała Franco cały zarząd klubu z Barcelony poddał się do dymisji a Alfredo Di Stefano trafił do zespołu z Madrytu. W 1954 roku zaczęto budowę Camp Nou, budowa trwała do roku 1957 a jako ciekawostkę podam fakt, że pierwszym przeciwnikiem na nowym stadionie była Warszawska Legia. 13 sierpnia 1973 roku Barcelona za 922.000 funtów zakupiła jednego z swoich pierwszych wielkich gwiazdorów Johana Cruijffa, który przybył do Barcelony z Ajaxu Amsterdam. Zawodnik mógł wybrać Real Madryt, ale trafił do Barcelony. Decyzję swoją uargumentował tym, że nie będzie grał dla klubu, który popierał generał Franco.

Obecnie Ronaldo jest multimilioner oraz idolem setek tysięcy fanów futbolu z całego świata. Urodził się 18 września 1976 roku w biednej rodzinie, mieszkającej w slumsach w Rio de Janeiro.
Po jakimś czasie udało się znaleźć rodzicom Ronaldo pracę, lecz mimo to nie starczało do pierwszego. Wychowując dwójkę dzieci Sonia – mama Ronaldo po raz kolejny zaszła w ciążę i to już był problem.
Pewnego dnia Sonia spotkała jasnowidza, który powiedział, że jej trzecie dziecko będzie osobom niezwykłą, posiądzie talent niedostępny dla innych i odmieni jej życie
Ronaldo dostał imię po lekarzu, który odbierał jego poród.
W związku z tym, że rodzice nie mieli 10 dolarów niezbędnych do zarejestrowania narodzin syna, zrobili to dopiero 22 września.
Ronaldo jak tylko miał wolną chwilę godzinami grał w piłkę żeby oderwać się od koszmarnej rzeczywistości, która go otaczała. W roku 1982 Ronaldo obejrzał swoje pierwsze mistrzostwa świata i był pod wielkim wrażeniem Zico. W wieku lat dziewięciu zaczął grać w lokalnej drużynie.

Karierę rozpoczynał jako bramkarz, bo spóźnił się na eliminacje do drużyny, szansę gry w polu dostał wskutek kontuzji kolegów z drużyny. Ronaldo nigdy nie garnął się do nauki i wagarował, aby tylko móc grać w piłkę. Marzeniem młodego Ronaldo było występowanie w Rio Flamengo, gdy miał lat 13 pojechał na testy do tego klubu. Testy przeszedł, ale rodzice nie mieli pieniędzy żeby mógł dojeżdżać. Poprosili klub o dofinansowanie dojazdów jednak oni się na to nie zgodził. Ronaldo trafił do lokalnej drużyny gdzie łowcą talentów był słynny Jairzihno. Na treningu zauważyli go agencji, szybko zdali sobie sprawę z tego, jakim talentem dysponuje Ronaldo. Natychmiast postanowili podpisać umowę, ponieważ Ronaldo nie był pełnoletni zwrócili się do rodziny, która zawsze potrzebowała pieniędzy.

Zaproponowali siedem tysięcy dolarów a ojciec zgodził się na wszystkie warunki. Był to najgorszy kontrakt Ronaldo. W swoim debiucie strzelił trzy bramki.
Ronaldo zadebiutował w reprezentacji Brazylii mając 17 lat, był rok 1994. Zagrał 10 minut w meczu z Argentyną, w której barwach występował sam Diego Maradona. W debiucie bramki nie strzelił ale załapał się do kadry lecącej na mistrzostwa świata do USA. Na mistrzostwach świata nie udało mu się zagrać ani minuty, ponoć siedząc na ławce trząsł się z nerwów.

W związku z częstymi lotami do Rio i zdarzającymi się sytuacjami, że Ronaldo nie stawiał się na treningu trener Robson doprowadzany był do szewskiej pasji.
W końcu nie wytrzymał i rozkazał, aby Ronaldo był obecny na każdych zajęciach, to doprowadziło do pierwszego konfliktu. Z tego powodu Ronaldo nie był zbytnio lubiany w drużynie. To było w szatni, ale na boisku Ronaldo grał bez zastrzeżeń.
.Podczas gdy Ronaldo strzelał w finale PZP bramkę na wagę zwycięstwa jego agencji negocjowali nowy kontrakt, ponieważ duma Katalonii odmawiała podwyżki do gry włączyli się przedstawiciele Lazio Rzym i Interu, który na Ronaldo miał już chrapkę od dawna.

Stanęło na tym, że agenci Ronaldo sami zapłacili za zerwanie kontraktu (27 milionów dolarów) i Ronaldo podpisał kontrakt z Interem, klub z Mediolanu wydał aż 80 milionów w celu pozyskania Brazylijczyka.
Pierwszy sezon w Interze to był pokaz magii ze strony Ronaldo a na koniec sezonu czekały go jeszcze mistrzostwa świata we Francji, gdzie Brazylia miała bronić tytułu mistrzów globu.

Turniej we Francji Brazylijczycy rozpoczęli od szczęśliwej wygranej nad Szkocją. Później gładko pokonali Maroko i polegli z Norwegią. Bez większych przeszkód awansowali do 1/8 finału, gdzie geniusz objawił Ronaldo, strzelając dwie bramki. W ćwierćfinale Brazylijczycy pokonali Danię a w pół finale wyeliminowali Holendrów. W finale Brazylijczycy w meczu bez historii ulegli Francji 0:3, co w tym dniu stało się z Ronaldo do dnia dzisiejszego nie wiadomo.

Roberto Carlos tak to relacjonuje, który w pokoju podczas mistrzostw mieszkał z Ronaldo położyliśmy się wszyscy dosyć późno spać, po porannym treningu Ronaldo powiedział do lekarza, że bolą go kolana, fizjoterapeuta zrobił zabieg, po zabiegu Ronaldo udał się do pokoju i podczas oglądania telewizji wspólnie z Roberto Carlosem usnęli, Carlos`a obudził hałas, gdy się obudził zobaczył, że Ronaldo ma drgawki, badanie lekarskie nic jednak nie wykazały.

Ronaldo był jeszcze w szpitalu, gdy reprezentacja jechała już na mecz. Sponsorzy głównie naciskali na to, aby Ronaldo wystąpił w tym meczu.

Ronaldo do składu Interu powrócił w kwietniu 2001 roku i zaczął ponownie strzelać bramki. Nikt nie sądził, że to początek powrotu króla futbolu. Przed azjatyckim mundialem Ronaldo zapewniał, że zostanie królem strzelców, ale mało, kto mu wierzył. A jednak… Już w pierwszym meczu zdobył bramkę. Potem Brazylijczyk grał jeszcze lepiej i zdobywał bramki. Przed finałem z Niemcami miał już zdobytych sześć bramek. O gola mniej strzelili Miroslav Klose i Rivaldo. Gdy wszyscy się spodziewali, że dwaj Brazylijczycy będą rywalizować, te oni wspaniale ze sobą współpracowali. Rivaldo wypracował obie strzelone, przez Ronaldo bramki. Brazylia zwyciężyła 2-0 i sięgnęła po swój piąty tytuł mistrzów świata.

Po azjatyckim mundialu, Ronaldo został uznany za najlepszego piłkarza na Świcie, był już piłkarzem Realu Madryt. Brazylijczyk przeszedł do Madrytu za 45 milionów Euro i miał tam zastąpić Fernando Morientesa. Fani Królewskich witają Brazylijczyka z mieszanymi uczuciami. Kibice czekają kilka tygodni debiut Ronaldo. W debiucie w pól godzin y strzela dwie bramki. Później często jednak zbiera gwizdy od publiczności. W prasie znajdują się doniesienie mówiące o nadwadze Ronaldo, transfer jego jest uznawany za niewypał. Co prawda strzelił kilka ważnych bramek, ale jest wolny, traci piłkę i marnuje dogodne sytuacje. Przebudzenie następuje w meczu z Manchesterem United – strzela hat-tricka. Dopiero pod koniec sezonu pokazuje się z najlepszej strony. W ostatnim meczu sezonu, decydującym o mistrzostwie jest już najlepszy na boisku, czaruje sztuczkami.

W „Królewskich” zaczynał w drużynie „C” od 1994 roku, już po 7 meczach, w których zdobył 6 bramek trafił do pierwszego składu.

W wieku lat 17 zadebiutował w lidze w meczu herbowym i zdobył bramkę, w pierwszym sezonie zdobył 9 bramek w 28 rozegranych meczach.
Następne 8 sezonów było jego złotym okresem. Wygrał 3 razy tytuły mistrza Hiszpanii,  trzykrotnie zwyciężał w Lidze Mistrzów.
28 września 2005 roku zdobywa pięćdziesiątą bramkę w lidze Mistrzów i do dziś jest najskuteczniejszym zawodnikiem.
Od 14 lat Raul nie obejrzał ani razu czerwonej kartki, zdobył już 270 bramek dla Realu i został najlepszym strzelcem, wyprzedając legendarnego Di Stefano.
Wraz z Casilasem podpisał kontrakt na całe życie, do końca kariery i po jej zakończeniu również.

Raul w reprezentacji.

Raul przygodę z reprezentacją Hiszpanii rozpoczyna w roku 1995 roku zdobywając w debiucie dwie bramki. Do tej pory ma najwięcej występów w reprezentacji, pomimo bardzo wysokiej formy nie pojechał na Euro w 1996 roku..

W latach 1998 – 2006 zagrał dwa razy w mistrzostwach świata i mistrzostwach europy, od roku 2006 do roku 2008 nie dostał ani jednego powołania do kadry. Raul jest jednym z głównych współautorów zdobycia ostatnich tytułów mistrzowskich w latach 1995-2008. Raula strzelał zarówno ważne gole w lidze jak i w finałach Pucharów. Po tym jak Hierro zakończył karierą Raul został kapitanem zarówno Realu jak i reprezentacji narodowej. W lidze Hiszpańskiej rozegrał 536 spotkań, strzelił aż 226 goli. Jest najlepszym strzelcem Ligi Mistrzów w historii na koncie ma 66 trafień. Jest również rekordzistą pod względem rozegranych meczy. Lata 2004-2006 to kryzys, przez długi okres nie mógł znaleźć recepty na pokonanie bramkarzy przeciwników, jednak od 2007 roku zdecydowanie odżył i przeżywa drugą młodość. Sezon 2007/2008 to 23 strzelone bramki a rok później zdobywa 24 bramki. Celem Raula jest wyprzedzenie legendarnego strzelca Ligi Hiszpańskiej Telmo Zarry, strzelił on 251 bramek, Raulowi brakuje jeszcze 25. Raula wyprzedzają jeszcze inne wielki legendy hiszpańskiego futbolu Hugo Sanchez i Alfredo di Stefano.

Czego lub, kogo zazdroszczą kibice wszystkich klubów świata Milanowi? Może stadionu, może infrastruktury, wielkich sukcesów? Z pewnością wszystkiego po trochu, ktoś, kogo pozazdrościć mogą wszyscy.
Jest to Paolo Maldini. Jeden z najlepszych obrońców ostatnich lat. Dlaczego mamy zazdrościć Maldiniego? Wielu jest przecież obrońców lepszych, a na pewno o podobnych umiejętnościach. Tu się można zgodzić, jednak czy w waszej drużynie jest kapitan, tak długo grający dla klubu i tak bardzo przywiązany do jego barw? Śmiem wątpić.
Paolo Maldini, to syn Cesare urodził się 1968 roku 26 czerwca, oczywiście w Mediolanie. Dzięki ojcu, który grał w Milanie przez 12 lat grał od samego początku kariery jest związany z tym klubem. Zadebiutował już w wieku17 lat w 1985, od następnego sezonu stał się już graczem podstawowego składu. Zagrał w 27 spotkaniach. Może nam się wydawać, że to nie zbyt wielkie osiągnięcie, że w wieku 18 lat gra się w pierwszej drużynie, po pierwsze to Milan a po drugie bardzo specyficzna pozycja i wielu trenerów na obronie woli wystawiać bardziej doświadczonych zawodników.
W całej karierze osiągnął z Milanem bardzo wiele sukcesów osiągnął wiele sukcesów. Siedem razy zdobywał mistrzostwo Włoch, Puchar Włoch 1 raz; Superpuchar 5-krotnie; Puchar Europy zdobył aż 4 razy(!!!); również 4 razy sięgał po Superpuchar Europy oraz Puchar Interkontynentalny wznosił do góry dwukrotnie. Osiągnięcia Paolo Maldiniego muszą robić wrażenie na wszystkich znawcach piłki nożnej. Wiele klubów chciałoby mieć na swoim koncie tyle osiągnięć, co ten wybitny piłkarz. Żałować można, że nie grał na mundialu w Niemczech, wywalczony tam tytuł Mistrza Świata byłby wspaniałym ukoronowaniem jego kariery.
Niestety nawet największe kariery kiedyś się kończą. 24 maja 2009 roku Maldini rozegrał swój ostatni mecz w karierze na San Siro. W maju Włoska Federacja Piłkarska oficjalnie podziękowała piłkarzowi za jego długowieczną i wspaniałą karierę na łamach jednego z dzienników. Maldini był piłkarzem przez ćwierć wieku. W drużynie narodowej rozegrał126 spotkań, jednak nie chciał zagrać meczu pożegnalnego. Koszulka, w której grał w Mediolanie z numerem 3 została zastrzeżona, jedyna osoba, która ma prawo w niej zagrać w przyszłości to syn Maldiniego – oczywiście o ile kiedykolwiek zagra w Milanie. Podczas sierpniowego losowania Ligi Mistrzów został uhonorowany prze Platiniego nagrodą za całokształt kariery.

Niezapomniany legendarny zawodnik Manchesteru United. Pele o nim powiedział: „To najlepszy piłkarz na świecie”. Obdarzony szybkością, skoczny, o wysokiej technice – robił z piłką co chciał. Prawdziwy geniusz, który zawsze grał na pewnym wysokim poziomie.

Urodzony w Belfaście 22 maja 1946 roku. Zaczynał grać zespole Cregagh Boys Club, z Manchesterem United podpisał kontrakt w wieku 17 lat. Grał w nim 11 lat z wielkimi sukcesami: dwa tytuły Mistrza Anglii (1965, 1967), jeden Puchar Anglii (1963) oraz Puchar Europy (1968). Zdobył 178 goli w 466 spotkaniach. W roku 1968 został królem strzelców. Uznany również został za najlepszego piłkarza w Anglii i Europie.

Po udanych meczach rozegranych w lidze, młody Best zagrał w kadrze narodowej. Jednak z słabą reprezentacja Irlandii Północnej nie odnotował żadnych sukcesów.
George stał się idolem, uznawano go za jedną z najlepszych gwiazd piłkarskich na świecie, miał olbrzymi talent. Zawsze miał za sobą szalejącą publiczność, nazywany był „piątym Beatlesem”. Doszło do sytuacji, gdy nie mógł utrzymać brzemienia swojej sławy. Sodówka uderzyła mu do głowy. Został właścicielem nocnego klubu oraz sieci sklepów, zaczął przebywać towarzystwie gwiazd estrady oraz modelkami. Roztrwonił swój majątek na kobiety, alkohol i samochody. Powoli zaczął schodzić na dno…

W roku 1975 został zmuszony do opuszczenia Manchesteru. Nie było miejsca dla osoby, z problemem alkoholowym.
Następnych 8 lat Best tułał się po wielu różnych klubach z żadnym jednak nie był w stanie zdobyć tego, do czego przyzwyczaił się w Manchesterze. Wciąż posiadał wspaniałe umiejętności i czarował nimi publiczność, nie był jednak już tak wielbiony jak dawniej.

Karierę zakończył w 1983 roku. Kilka miesięcy po zakończeniu kariery trafił do więzienia za jazdę samochodem po alkoholu. Jego blask bladł z dnia na dzień… Dodatkowo Best miał zdrowotne problemy i to poważne. W 2000 roku miał przeprowadzoną transplantacje wątroby, to uratowało jego życie. To było za mało… Jego zdrowie znacząco się pogorszyło jesienią 2005 roku. W stanie krytycznym trafił do Londyńskiego szpitala. 25 maja zmarł.

Choć talent miał nie przeciętny i nikt nie ma wątpliwości, że był wybitnym piłkarzem – zostanie głownie zapamiętany jako osoba, która zniszczyła sobie sama własne życie.

Najstarsze kluby piłkarskie Angielskie, Francuskie, Hiszpańskie, Niemiecki czy Włoskie dni największej chwały mają już za sobą. Nie grają w nich wielkie gwiazd, bardziej niż zysk cenią sobie tradycję.

– Każdy klub może być największy, może być najbogatszy, czy najbardziej utytułowany, ale tylko jeden klub najstarszy i to jesteśmy my – z dumą stwierdza, menedżer Sheffield FC. W październiku ubiegłego roku Angielski zespół obchodził 150-lecie istnienia. Obecnie zespół gra w dziesiątej lidze, zostaje zdecydowanie w cieniu sławnych sąsiadów – United i Wednesday, na jego mecze zasiada 200 – 300 kibiców, jednak jest coś niesamowicie cennego – klub jest uhonorowany najwyższym odznaczeniem FIFA – Rubinowym Orderem Zasługi. – Drugim takim klubem na świecie jest Real Madryt. Prezes mówi, że klub ma niezwykłą historię. Ma rację. Klub powstał dzięki dwóm pasjonatom krykieta oraz twórców pierwszych zasad gry w piłkę nożną – William Prest i Nathaniel Creswick. Na początku bardzo trudno było znaleźć przeciwników. Wyjściem, jakie udało się stworzyć to wewnętrzne gry np. kawalerów na żonatych czy zawodowców na amatorów. O wielkim zainteresowaniu piłką nożną jako nową dyscypliną niech świadczy fakt że już w roku 1862 tylko w okolicach Sheffield było już 15 klubów, rok później powstał związek FA.

Niepowtarzalna historia klubu zadziałała n wyobraźnię koncernów. Włoski producent opon, firma Pirelli, zainwestowała ostatnio w klub z Sheffield. Klub odcina się od obecnego futbolu i zaznacza, że pieniądze nie były i nie będą nigdy najważniejsze.

Zdecydowanie lepiej wygląda sytuacja Le Havre, najstarszego klubu na kontynencie. Klub założony został w1872 roku i jego wizytówką jest doskonała szkółka piłkarska i znany jest ze świetne pracy z młodzieżą.

Problemem zespołu Le Havre jest to, że ich wychowankowie szybko wyfruwają z rodzinnej akademii piłkarskiej. Gdyby zostawali, Le Havre co roku walczyłoby o mistrzostwo a nie tułało się w drugiej lidze. Praca specjalistów szkolących młodzieży jest doceniana. Działacze Le Havre z Liverpoolem kilka lat temu umowę o współpracy. Dzięki Premiership Francuski futbol jest rozpoznawalny na całym świecie.