Piłka Nożna

Manchester United powstał w roku 1878, działalność rozpoczął pod inną nazwą, Newton Heath LYR. Gdy powstawał klub były obawy się, że piłkarze, a równocześnie pracownicy stacji kolejowej nie dadzą rady pogodzić pasji do piłki nożnej i pracą zawodową.

W 1888 roku powstałą w Anglii liga, ale Newton Heath w niej nie wystartował i dołączył dopiero w 1892 roku.

Newton Heath było nękana przez problemy finansowe i na początku XX wiek klubowi groziło bankructwo. Wtedy to pojawił się John Henry Davies, to on uratował klub. Davies jako właściciel miejscowego browaru, zainwestował pieniądze w lokalną drużynę. Na dzień dobry zmienił nazwę z Newton Heath na teraźniejszą Manchester United. Proponowane były także inne nazwy, takie jak Manchester Central i Manchester Celtic. Manchester United jako datę założenia podaje 26 września 1902 roku.

Wydarzeniem mającym spory wpływ na los Manchesteru miał Ernest Mangnalla, został on sekretarzem drużyny, ale nie tylko takie pełnił stanowisko, posiadał rozległą wiedzę na tyle dużą, że został pierwszym trenerem. W sezonie 1905/1906 w rozgrywkach Second Division, Manchester zajął 2 miejsce i awansował do najwyższej klasy rozgrywkowej. Już w roku 1908 Manchesteru United po raz pierwszy zdobył tytuł mistrza kraju. Manchester United wyprzedził w końcowej tabeli Aston Villa, miał aż 9 punktów przewagi. W kolejnym sezonie święcili zdobycie pucharu Anglii oraz zwycięstwo w meczu o Tarczę Dobroczynności. W tym samym roku Manchester przenosi się na nowy stadion Old Trafford.

Pierwszy sezon na nowym stadionie okraszony jest kolejnym zdobyciem tytułu mistrza Anglii przez zawodników Manchesteru, tym razem jednak okoliczności bardziej dramatyczne i walka zażarta, na finiszu ma tylko jeden punk przewagi na Aston Villą.

Rozgrywki ligowe zostają wstrzymane w związku z wybuchem I wojny światowej. W sezonie 1921/1922 United spada do drugiej ligi. Po trzech latach powracają do najwyższej klasy rozgrywkowej
Po awansie zespól Manchesteru nie odnosi żadnych sukcesów i w roku 1936 ponownie spada do drugiej ligi. W roku 1938 piłkarze Man.Utd. znów awansują do pierwszej ligi, lecz utrzymują się tylko rok i ponownie spadają. Sezon 1939/1940 nie wystartował ze względu na II wojnę światową. W czasie wojny stadion Manchesteru United Old Trafford został dwukrotnie zbombardowany.

Sezon 1945/1946 to początek nowej ery dla Manchesteru. Trenerem zostaje legendarny dziś Matt Busby. Jego czasy to okres wspaniałej gry jego podopiecznych. Tuż po objęciu prze niego stanowiska pierwszego trenera drużyna zajmuje drugie miejsce. W sezonie 1947/1948 zdobywa Puchar Anglii oraz finiszuje na drugim miejscu w lidze za Arsenalem Londyn. Kolejne sezon Manchester kończy odpowiednio na 2 i 4 miejscu. W sezonie 1949/1959 klub może w końcu wrócić na Old Trafford, po zniszczeniach z drugiej wojny światowej. W sezonie 1952 klub świętuje swój trzeci tytuł mistrza Anglii. Czwarty i piąty tytuł mistrza Anglii Manchester zdobywa odpowiednio w sezonach 1956 i 1957.

Rok 1958 to pamiętna i tragiczna data w historii ManU. 6 lutego samolot, którym powracali z Belgradu do Anglii rozbija się w Monachium, po tankowaniu paliwa. Giną wtedy dwadzieścia-dwie osoby, w tym 7 piłkarzy. Nikt wówczas nie sądzi, że Manchester może zbudować znów mocny zespół, wyzwanie podejmuje Matt Busby, już po roku od wypadku jego zespól kończy na 2 miejscu w lidze z „nową” drużyną. Kolejnym trenerem, który święci wielkie triumfy z ManU jest sir Alex Ferguson

Alex Ferguson

Alex Ferguson objął drużynę Manchesteru w roku 1968. Ferguson oddał drużynie 100% swojego czasu i zaangażowania. W roku 1991 roku MU pokonując w finale Barcelonę 2:1 zdobywa pierwszy tytuł na arenie międzynarodowej pod wodzą Aleja Fergusona, mecz z Barceloną był finałem Pucharu Zdobywców Pucharów. To był dopiero początek jego wspaniałej historii. W roku 1999 ManU sięga po potrójną koronę. Zdobywają mistrzostwo Anglii i puchar Anglii oraz zwyciężają w pamiętnym finale Ligi Mistrzów z Bayernem Monachium.

Kolejne lata to pasmo coraz większych sukcesów dla klubu z Manchesteru. Zespól prowadzony przez Fergusona całkowicie zdominował Premier League, w ciągu 9 sezonów aż sześć razy zdobywali mistrzostwo Anglii. Rozgrywki międzynarodowe wychodziły im już gorzej, co prawda nie zanotowali jakiś spektakularnych porażek, ale na kolejny tytuł fani Manchesteru czekali do roku2008.W roku 2008 odbył się dramatyczny finał pomiędzy dwoma Angielskimi zespołami zakończony dopiero serią rzutów karnych. W kilka miesięcy po finale rozegranym w Moskwie Manchester wygrywa również w rozgrywkach o Klubowe Mistrzostwo Świata. Rok 2009 to kolejne sukcesy, docierają po raz drugi z rzędu do finału Ligi Mistrzów tym razem jednak przegrywają i zdobywają 18 tytuł mistrza Anglii w swojej bogatej historii.

FC Barcelona

FC Barcelona powstała 29 listopada 1899 roku. Stanowisko pierwszego prezesa Football Club Barcelona pełnił Walter Wild, wybrano wówczas barwy i herb klubu. Herbem klubu stał się herb miasta. Pierwsza składka członkowska wynosiła 2 pesety. Już po dziesięciu dniach od założenia klubu rozegrano pierwsze oficjalne spotkanie. Przeciwnikiem był zespół składający się z Anglików, Anglicy wygrali 1-0. Jako ciekawostkę podam, że oba składy drużyn były dziesięcioosobowe. Po dzień dzisiejszy można przeczytać archiwalny „La Vanguardia” gazeta zawiera szeroki opis pierwszego spotkania. Pierwsze zwycięstwo Barcelony to wygrywana 3-1 z zespołem Catala FC 21 grudnia. Pierwsze derby Katalonii zostały rozegrane 23 grudnia 1900 roku. Przeciwnikiem Barcelony był studencki zespół Sociedad Espanola de Futbol, znany obecnie jako Espanol. 13 maja 1902 roku rozegrano pierwszy mecz poza obrębem Katalonii. Przeciwnikiem był klub Madrit FC tak,tak obecny galaktyczny Real Madryt. Drużyna ze stolicy zawitał do Katalonii w 1916 roku, przegrała wówczas 0-3, a jednym z występujących zawodników by Santiago Bernabeu.

W 1923 roku Barcelona ma spore problemy, władze ostro walczą z separystycznym ruchem wywodzącym się właśnie z Katalonii. W tym właśnie roku zostaje wprowadzony zakaz używania języka katalońskiego oraz wywieszania katalońskich flag. W roku 1924 oddano Barcelonie nowy stadion, ale już po rozegraniu pierwszego spotkania został zamknięty aż na 4 lata, powodem takiej decyzji był to, że kibice palili hiszpańskie flagi i gwizdali w czasie hymnu narodowego, od którego rozpoczynało się spotkania. W roku 1940 generał Franco zmusza do zmiany nazwy na Club de Futbol Barcelona. Dopiero w 1975 roku (po śmierci generała) klub wraca do starej nazwy i znów można wywieszać katalońskie flagi. W latach 50 XX wieku do Barcelony miał trafić Di Stefano, najlepszy wówczas piłkarz świata, gdy dowiedział się o tym rząd robił wszystko, aby ten transfer nie doszedł do skutku.

Zaczęto nowe negocjacje kontraktowe i próbę skłonienia Di Stefano do przejścia do Realu, uważanego wówczas za czysto hiszpański klub. Pod olbrzymią presją generała Franco cały zarząd klubu z Barcelony poddał się do dymisji a Alfredo Di Stefano trafił do zespołu z Madrytu. W 1954 roku zaczęto budowę Camp Nou, budowa trwała do roku 1957 a jako ciekawostkę podam fakt, że pierwszym przeciwnikiem na nowym stadionie była Warszawska Legia. 13 sierpnia 1973 roku Barcelona za 922.000 funtów zakupiła jednego z swoich pierwszych wielkich gwiazdorów Johana Cruijffa, który przybył do Barcelony z Ajaxu Amsterdam. Zawodnik mógł wybrać Real Madryt, ale trafił do Barcelony. Decyzję swoją uargumentował tym, że nie będzie grał dla klubu, który popierał generał Franco.

Ronaldo – dzieciństwo

Obecnie Ronaldo jest multimilioner oraz idolem setek tysięcy fanów futbolu z całego świata. Urodził się 18 września 1976 roku w biednej rodzinie, mieszkającej w slumsach w Rio de Janeiro.
Po jakimś czasie udało się znaleźć rodzicom Ronaldo pracę, lecz mimo to nie starczało do pierwszego. Wychowując dwójkę dzieci Sonia – mama Ronaldo po raz kolejny zaszła w ciążę i to już był problem.
Pewnego dnia Sonia spotkała jasnowidza, który powiedział, że jej trzecie dziecko będzie osobom niezwykłą, posiądzie talent niedostępny dla innych i odmieni jej życie
Ronaldo dostał imię po lekarzu, który odbierał jego poród.
W związku z tym, że rodzice nie mieli 10 dolarów niezbędnych do zarejestrowania narodzin syna, zrobili to dopiero 22 września.
Ronaldo jak tylko miał wolną chwilę godzinami grał w piłkę żeby oderwać się od koszmarnej rzeczywistości, która go otaczała. W roku 1982 Ronaldo obejrzał swoje pierwsze mistrzostwa świata i był pod wielkim wrażeniem Zico. W wieku lat dziewięciu zaczął grać w lokalnej drużynie.

Karierę rozpoczynał jako bramkarz, bo spóźnił się na eliminacje do drużyny, szansę gry w polu dostał wskutek kontuzji kolegów z drużyny. Ronaldo nigdy nie garnął się do nauki i wagarował, aby tylko móc grać w piłkę. Marzeniem młodego Ronaldo było występowanie w Rio Flamengo, gdy miał lat 13 pojechał na testy do tego klubu. Testy przeszedł, ale rodzice nie mieli pieniędzy żeby mógł dojeżdżać. Poprosili klub o dofinansowanie dojazdów jednak oni się na to nie zgodził. Ronaldo trafił do lokalnej drużyny gdzie łowcą talentów był słynny Jairzihno. Na treningu zauważyli go agencji, szybko zdali sobie sprawę z tego, jakim talentem dysponuje Ronaldo. Natychmiast postanowili podpisać umowę, ponieważ Ronaldo nie był pełnoletni zwrócili się do rodziny, która zawsze potrzebowała pieniędzy.

Zaproponowali siedem tysięcy dolarów a ojciec zgodził się na wszystkie warunki. Był to najgorszy kontrakt Ronaldo. W swoim debiucie strzelił trzy bramki.
Ronaldo zadebiutował w reprezentacji Brazylii mając 17 lat, był rok 1994. Zagrał 10 minut w meczu z Argentyną, w której barwach występował sam Diego Maradona. W debiucie bramki nie strzelił ale załapał się do kadry lecącej na mistrzostwa świata do USA. Na mistrzostwach świata nie udało mu się zagrać ani minuty, ponoć siedząc na ławce trząsł się z nerwów.

Po zakończeniu mundialu po Ronaldo zgłosiło się wiele europejskich klubów, a on wybrał ofertę z PSV. W Holandii zaaklimatyzował się bardzo szybko zwłaszcza, że towarzyszyła mu matka i narzeczona. Ronaldo w pierwszym sezonie występów dla PSV strzelił 35 bramek i dostał ofertę, z Interu Mediolan, ale ją odrzucił.
W 1995 roku doznał kontuzji, po jej wyleczeniu znów błysnął formą i przeniósł się do Barcelony. Gdy tylko Ronaldo zawitał do Barcelony rozpoczęła się prawdziwa Ronaldomania.

W związku z częstymi lotami do Rio i zdarzającymi się sytuacjami, że Ronaldo nie stawiał się na treningu trener Robson doprowadzany był do szewskiej pasji.
W końcu nie wytrzymał i rozkazał, aby Ronaldo był obecny na każdych zajęciach, to doprowadziło do pierwszego konfliktu. Z tego powodu Ronaldo nie był zbytnio lubiany w drużynie. To było w szatni, ale na boisku Ronaldo grał bez zastrzeżeń.
.Podczas gdy Ronaldo strzelał w finale PZP bramkę na wagę zwycięstwa jego agencji negocjowali nowy kontrakt, ponieważ duma Katalonii odmawiała podwyżki do gry włączyli się przedstawiciele Lazio Rzym i Interu, który na Ronaldo miał już chrapkę od dawna.

Stanęło na tym, że agenci Ronaldo sami zapłacili za zerwanie kontraktu (27 milionów dolarów) i Ronaldo podpisał kontrakt z Interem, klub z Mediolanu wydał aż 80 milionów w celu pozyskania Brazylijczyka.
Pierwszy sezon w Interze to był pokaz magii ze strony Ronaldo a na koniec sezonu czekały go jeszcze mistrzostwa świata we Francji, gdzie Brazylia miała bronić tytułu mistrzów globu.

Turniej we Francji Brazylijczycy rozpoczęli od szczęśliwej wygranej nad Szkocją. Później gładko pokonali Maroko i polegli z Norwegią. Bez większych przeszkód awansowali do 1/8 finału, gdzie geniusz objawił Ronaldo, strzelając dwie bramki. W ćwierćfinale Brazylijczycy pokonali Danię a w pół finale wyeliminowali Holendrów. W finale Brazylijczycy w meczu bez historii ulegli Francji 0:3, co w tym dniu stało się z Ronaldo do dnia dzisiejszego nie wiadomo.

Roberto Carlos tak to relacjonuje, który w pokoju podczas mistrzostw mieszkał z Ronaldo położyliśmy się wszyscy dosyć późno spać, po porannym treningu Ronaldo powiedział do lekarza, że bolą go kolana, fizjoterapeuta zrobił zabieg, po zabiegu Ronaldo udał się do pokoju i podczas oglądania telewizji wspólnie z Roberto Carlosem usnęli, Carlos`a obudził hałas, gdy się obudził zobaczył, że Ronaldo ma drgawki, badanie lekarskie nic jednak nie wykazały.

Ronaldo był jeszcze w szpitalu, gdy reprezentacja jechała już na mecz. Sponsorzy głównie naciskali na to, aby Ronaldo wystąpił w tym meczu.